Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι

Το ξέρω χειμώνιασε... αλλά σήμερα ακούγοντας αυτό το τραγούδι και συγκεκριμένα τους στίχους "Σ' αυτήν την κατήφεια δεν χωρούσα να ζω, στους άλλους να βρίζω τα δικά μου τα χάλια..." μου ήρθε στο μυαλό ένας φίλος... που ομολογώ πως τον είχα ξεχάσει και αυτόν και την μιζέρια του (που έζησα κυρίως μέσα από περιγραφές...)


Στίχοι: Μανώλης Φάμελος
Μουσική: Μανώλης Φάμελος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Φάμελος




Αυτός είναι ο ήλιος που ποθούσα να δω
ο έξω κόσμος βιαστικά μεγαλώνει
βιάζομαι να πετάξω και γω
στον ουρανό σαν ασημένιο μπαλόνι

Ο ορίζοντας άνοιξε σαν αγκαλιά
και γω θα τρέξω σ' άγνωστα μέρη

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι
πηδά στο δρόμο απ' των σπιτιών τις σκεπές
είναι παιδί και με τραβάει απ' το χέρι
στο τέλος όλες οι υπόγειες στοές
βγάζουν σ'ένα φωτεινό καλοκαίρι

Σ' αυτήν την κατήφεια δεν χωρούσα να ζω
στους άλλους να βρίζω τα δικά μου τα χάλια
η αλήθεια μου έγινε θηλειά στο λαιμό
και η αγάπη γύρω απ' την καρδιά μου τανάλια


Ας σβήσει απ' το στήθος μου αυτή η σκιά
όσα ο καιρός είναι να φέρει θα φέρει

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι...

Κι αν κάτι όλα μέσα μου τα βρίσκει λειψά
και κάθε γιορτή ένα σαχλό καρναβάλι
ας στριμωχτεί στη σκοτεινή του σπηλιά
να περιμένει το φθινόπωρο πάλι

Τώρα ο ορίζοντας άνοιξε σαν αγκαλιά
και γω θα τρέξω σ' άγνωστα μέρη

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι
πηδά στο δρόμο απ' των σπιτιών τις σκεπές
είναι παιδί και με τραβάει απ' το χέρι
κι οι σκόρπιες άκρες μου ενώνονται δες

1 σχόλιο: